Günün küçük geçişleri.
Bir rapor üzerinde çalışırken gelen mesajı yanıtladığınızı, sonra bir toplantıya girdiğinizi düşünün. Raporu tekrar açtığınızda kaldığınız noktayı bulmak için zaman ayırırsınız. Bu temsili sahne, dikkat üzerine konuşurken yalnızca toplam çalışma süresine bakmamanın neden yararlı olabileceğini anlatır.
Görev değiştirmek araştırmalarda nasıl ele alınıyor?
Rubinstein, Meyer ve Evans’ın 2001 tarihli dört deneyinde, görevler arasında geçiş yapmanın zaman maliyeti olduğu gözlenmiştir. Bu maliyet, kurallar karmaşıklaştığında artmış; sıradaki göreve ilişkin ipuçları olduğunda azalmıştır. Laboratuvar bulguları her mesleğin koşullarına doğrudan aktarılmaz ve kişisel verimlilik için sabit bir kayıp yüzdesi vermez.
Bir geri dönüş noktası bırakın.
Kendi çalışma düzeninizi gözlemlemek için, ara verdiğiniz bir işte kısa bir not deneyebilirsiniz: “En son neyi tamamladım? Sıradaki somut adım ne?” Daha sonra notun sizin için işe yarayıp yaramadığını değerlendirin. Bu, araştırmanın test ettiği bir program değil; günlük iş akışı için bir düşünme önerisidir.
Dağılmayı bir etikete dönüştürmeyin.
“Ben odaksız biriyim” demek yerine olayı tarif edin: Hangi görevdeydiniz, ne dikkatinizi değiştirdi ve göreve nasıl döndünüz? Bağlamı belirlemek, görüşmede üzerinde çalışılabilecek bir örnek yaratır. Tek bir olay kişilik, yetenek veya klinik durum hakkında sonuç çıkarmak için yeterli değildir.
Kişisel rutin birlikte şekillenir.
Bir sporcu için bir sonraki harekete dönmek, bir yönetici için kararın amacını yeniden hatırlamak, bir öğrenci için sorudaki talebi tekrar okumak farklı örneklerdir. NEUROGATE’in çalışma perspektifi bu farkları ele alır; aynı rutini herkese uygulamak yerine görev, koşullar ve kişisel deneyim birlikte konuşulur.
ARAŞTIRMA KAYNAĞI
Rubinstein, Meyer & Evans (2001) · Journal of Experimental Psychology ↗Bilimsel bulgu, yukarıdaki araştırma bölümünde özetlenmiştir. Diğer örnek ve sorular editoryal çalışma notlarıdır; kişisel değerlendirme veya tedavi önerisi değildir.
